Smaller Default Larger

Alfons Hoffmann (ur. 12 listopada 1885 w Grudziądzu, zm. 30 grudnia 1963 w Gdańsku) – polski inżynier-elektryk, wychowanek i profesor Politechniki Gdańskiej, W latach 1905 -1911 studiował w Königliche Technische Hochschule zu Danzig, następnie zdobywał praktykę w przemyśle niemieckim, m.in. w zakładach Garbe Lahmeyer i Siemens Schuckert oraz w elektrowni Koronowo. Po odzyskaniu niepodległości jako pierwszy w kraju zbudował w 1923 roku elektrownię wodną w Gródku. Również jako pierwszy zbudował linie przesyłową, napowietrzną Gródek-Toruń, na niestosowane dotąd napięcie 60 kV. To napięcie później się rozpowszechniło w budowanych w kraju pozostałych liniach przesyłowych. Pobudował następnie elektrownie w Żurze i Gdyni, przedłużył linie 60 kV do Gdyni, a dalej linią 15 kV zasilał Władysławowo i Juratę. Połączył się z pracującymi już elektrowniami w Grudziądzu i Toruniu, tworząc tym samym pierwszy w kraju jednolity, wojewódzki system elektroenergetyczny.

 

Pierwszy plan elektryfikacji Pomorza z 1923 roku według projektu Alfonsa Hoffmanna

 

Nie tylko budował, ale także znakomicie kierował utworzoną w 1924 roku Pomorską Elektrownią Krajową Gródek S.A., której kapitał zakładowy wynosił 6 mln zł. Alfons Hoffmann, rozstając się w 1938 roku z PEK Gródek, po 18-letniej pracy, pozostawił spółkę z kapitałem 38 mln zł.

W latach 1932-33 zbudował w Gródku nowoczesną Fabrykę Grzejników Elektrycznych. Przy budowanie tej fabryki oparł się na dostawach od znanych i renomowanych producentów drutów grzejnych Kanthal, jak i izolacji (rurki wg patentu Baeckera). Fabryka produkowała kuchenki domowe i duże kuchnie. Produkowano też grzejniki, żelazka elektryczne.

W 1938 roku przechodzi do Śląskich Zakładów Elektroenergetycznych jako Naczelny Dyrektor. Przedstawia wizję budowy nowoczesnego koncernu, składa zamówienie na największy wówczas w kraju turbozespół o mocy 50 MVA. W czasie wojny ukrywał się u swojego przyjaciela dyr. Kazimierza Szpotańskiego, pracował w kuźni, brał udział w pracach konspiracyjnych

Po wojnie, przystępuje do odbudowy elektrowni wodnych w Bielkowie i Łapinie (Kaszuby). W 1946 roku skierowano go do odbudowy elektrowni wodnej, całkowicie zdemontowanej przez Armię Czerwoną. Po przekazaniu dokumentacji turbin stronie radzieckiej, zostaje w 1949 roku zwolniony z pracy. Przeniósł się na Politechnikę Gdańską, gdzie w latach 1949 - 1953 pracował w Katedrze Energetyki u prof. Kazimierza Kopeckiego, prowadząc wykłady z elektrowni wodnych, sieci elektrycznych i grzejnictwa. W 1953 roku rozpoczął pracę jako generalny projektant w Biurze Studiów Gospodarki Wodnej, a potem jako kierownik Zakładu Konstrukcji Wodnych i Śródlądowych w Instytucie Budownictwa Wodnego PAN. Tam też w 1957 roku otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego.

Ważną domeną owocnej działalności Alfonsa Hoffmanna była praca społeczna, był on urodzonym społecznikiem. Już jako student drugiego roku dyrygował chórem Lutnia w Gdańsku. Zakładał ogniska śpiewacze w Kartuzach, Wejherowie i Gdańsku.

Drugim takim polem działania było Stowarzyszenie Elektryków Polskich. Już w grudniu 1918 roku wstąpił do Stowarzyszenia Techników w Poznaniu. W 1921 roku założył Toruńskie Koło SEP i był w latach 1921-1931 jego pierwszym prezesem. Koło SEP w 1924 roku przekształca się w Oddział, a Alfons Hoffmann zostaje jego pierwszym prezesem. Zasłynął w SEP jako prezes, który wystąpił z propozycją, odbycia walnego zjazdu SEP na Bałtyku. W 1938 roku m/s Piłsudski wypłynął w 5 dniowy rejs.

Alfons Hoffmann zmarł 30 grudnia 1963 roku.